Napisao i snimio: Feliks J. Koh

Srbija je, približno, veličine Vermonta i Novog Hempšira zajedno (do Balkanskih ratova Srbija se prostirala na približno 54.000 km?, nap. ur. NGSr), dok je Crna Gora veličine tri Roud Ajlenda (približno 13.000 km?, nap. ur. NGSr). Malena Crna Gora može da se ponosi time što nikada nije bila osvojena od strane Turaka.

Obe zemlje su naseljene Srbima, slovenskim plemenom koje se tu nastanilo oko 650. godine, na poziv cara Iraklija, koji je za njih imao plan da budu nešto kao grudobran protiv Avara. U periodu od XII do XIV veka (autor misli na vladavine kralja Milutina i cara Dušana, nap. ur. NGSr) kraljevstvo Srba je zauzimalo i Bosnu, Albaniju, Makedoniju, Tesaliju, deo Bugarske i sva grčka ostrva osim Atike i Peloponeza. Kada su Turci osvojili zemlju, grupa Srba se povukla u planine sada poznate kao Crna gora. Na tim planinskim vrhovima, koji variraju od 2500 do 8000 stopa u visini (1 stopa = 0,3048 m, nap. ur. NGSr), oni su se uspešno branili od stalnih napada moćnih otomanskih sultana.

Srbija je slična Bugarskoj i Rumuniji po tome što nema velike zemljišne posede. Sva plodna zemlja podeljena je na mala imanja, koja ne prelaze veličinu od 20 ari. Jedan od uslova pod kojima je Srbija dobila nezavisnost 1878. godine, Berlinskim sporazumom, jeste da plati turskim veleposednicima vlasništvo nad imanjima, što je i učinjeno. Obradiva zemlja je, zatim, podeljena narodu. Srbija ima populaciju od oko 2.600.000, a Crna Gora oko 250.000 stanovnika. Srbija je prikladno nazvana, tj. prekrštena u „Raj za siromahe“, iako tokom našeg puta sa kraja na kraj te zemlje nismo sreli ni jednog jedinog prosjaka, dok je poljoprivrednihradnika bilo skoro isto kao i malih farmera u Engleskoj. Ali Srbi imaju lepši naziv za njihovu rodnu zemlju, „Bašta Balkana“, koja je, nesumnjivo, najslikovitija i najplodnija od svih balkanskih zemalja...