Jedinstvena u svetu, zbirka umetničkih predmeta napravljenih od slame nastala je u bačkom mestu Đurđin. Na sreću, autorke ovih remek-dela su tajnu pripreme „zlatnog pletiva“ prenele pokolenjima.
Kraljičina zemlja je i dan-danas naziv za jedan deo zemlje u okolini Đurđina, što nedvosmisleno i autentično potvrđuje prvi pisani istorijski podatak o imenu celog lokaliteta, koji je pod sadašnjim i nepromenjenim nazivom Đurđin mađarski vlastodržac Matija Korvin poklonio svojoj majci kraljici Elizabeti sredinom petnaestog veka. Takođe, na Pavlovcu koji se nalazi nekih 6 kilometara dalje od današnjeg naselja, postoje ostaci srednjovekovnog klaustra nekadašnjeg samostana, u kojem je živeo i delovao rimokatolički red Pavlina (red svetog Pavla prvog pustinjaka), ugašen 1598. godine, kada su se redovnici povukli na ugarsku teritoriju u Ostrogon. Iz tog vremena datira i narodno predanje, sačuvano u jednoj od najstarijih domaćih porodica Dulić, po kojem su redovnici na odlasku ostavili malobrojnim naseljenicima sliku Gospe Čenstahovske, poznatije kao „Crna Gospa“, uz preporuku da je, kada se jednom vrate na ove prostore, opet vrate njima na čuvanje. Zavet čuvanja je ispunjen, prema pisanju franjevačke hronike subotičkog samostana, 1692. godine kada je slika vraćena sveštenicima koji su se vratili u ovaj kraj. Iz tog prvobitnog perioda naseljavanja Đurđina, koji je tokom turskih osvajačkih pohoda bio gotovo opustošen i razoren, ovde je živelo i trajno bilo nastanjeno 20-30 hrvatskih porodica, ali se prva veća i organizovana kolonizacija hrvatskog bunjevačkog življa beleži 1687. godine.
Kao potvrda stoji istorijski potvrđeno porodično stablo porodice Dulić, iz čijeg će se „korena“, i prvog pretka Ivana, razviti brojna loza naseljenih današnjih starosedelaca.
Naseljeni živalj, koji je u plodnu panonsku ravnicu stigao iz mahom neplodnog i za obradu zemlje nepristupačnijeg predela s prostora današnje Hrvatske i Bosne i Hercegovine, ubrzo je na kvalitetnoj „crnici“ razvio svoju osnovnu životnu delatnost, poljoprivredu. Na području od oko 10 kvadratnih kilometara koncentrišu se životne nastambe i prva porodična imanja. Salaš, kao jedinstveni oblik životno-radnog okruženja u novoj domovini, pored zemljišnog poseda imao je u svojoj celini stambeni objekat, te radne „zgrade“ u kojima se čuvala stoka i pohranjivala letina. Žito, dragoceni dar plodne zemlje, ne samo da je prehranilo gladne doseljenike nego je u vrlo kratkom istorijskom periodu, nepunih stotinu godina od dolaska, doprinelo njihovom ekonomskom prosperitetu koji je, čak, rezultirao hodočašćem u Rim 1773. godine…
Napisao: Dražen Prćić
Snimio: Augustin Juriga
Nastavak ove priče možete pročitati u
aprilskom (#18) broju časopisa National Geographic Srbija.
Novi komentari