Posmatrano sa satelita, današnje Aralsko jezero je tek grupa zelenih grudvi. Oko 8.400 kvadratnih kilometara blata, prašine i soli predstavlja toksičnu masu koju raznose peščane oluje i koja je povezana sa lokalnim zdravstvenim problemima i klimatskim promenama. Tokom 1960. godine, ovo je bilo jezero u unutrašnjosti kopna veličine Irske. Nemarno skretanje reke da bi se pamuk i pirinač navodnjavanjem otrgli od centralnoazijske pustinje i isparavanje smanjili su ga za 90 odsto.
Od 2005. godine, brana koju je finansirala Svetska banka oživela je ribe i ribarsku industriju najsevernijeg dela ovog jezera. Filip Miklin, profesor geografije u penziji na Univerzitetu Zapadnog Mičigena, kaže da su novac za inženjerske projekte i politička saglasnost ključni da bi se pomoglo da se obnovi i ostatak jezera. Ako oni ne budu postojali do 2020. godine, ni veliki deo ove vode više neće postojati.
Na slici:
Ono što je ostalo od Aralskog jezera nalazi se u današnjem Kazahstanu (gornja trećina fotografije) i Uzbekistanu.
Napisao: Džeremi Berlin
Fotografija: Robert Simon i Džesi Alen
Novi komentari