Završna reč

Polivalentan odnos ljudi prema vuku može se pronaći u mnogim izvorima i može se tumačiti na više načina. Iskoristiću priliku da se setim Moglija kog su odgajili vukovi, koji mi je kao junak iz detinjstva i danas važan. Bez obzira na to što je Mogli izmišljen lik, na poseban način nastavlja tradiciju ljudskog poštovanja i divljenja prema ozloglašenom predatoru, iako prevagu češće odnosi slika „zlog vuka”.

Zašto se, na primer, dušebrižnici nisu zapitali kakvi to roditelji dozvoljavaju devojčici da luta sama kroz šumu, pa je posle Crvenkapi i celoj njenoj familiji vuk kriv. Šalu na stranu, u odnosu na bajke, Canis lupus nije prošao mnogo bolje ni na životnoj pozornici, valjda zbog uloge koju su mu namenila verovanja, neznanje i literatura. Ili, višestruka sličnost sa čovekom, odnosno ljudska želja da poseduje osobine vuka, a možda čak i ljudski kompleks niže vrednosti u odnosu na vuka.

S tom razlikom što vuk ne bi bio u stanju da čoveka iz neutemeljene mržnje toliko unižava.

Ratnici vole da se identifikuju sa vukom, pa se tako i moćni Džingis-kan hvalio da potiče od jednog „izabranog vuka”, dok je kod Rimljana pojavljivanje vuka pre bitke bila najava predstojeće pobede. Hrišćanstvo je donelo nove slike i tumačenja, pa je vuk zgodno poslužio kao metafora za lažne proroke i druge neprijatelje hrišćanstva. Tako mnogi svetitelji zastrašujuću zver pretvaraju u stvorenje sa hrišćanskim vrlinama. Kao najuspešniji su se pokazali Franja Asiški, Viljem iz Verčelija, Sveti Erve i Filibert, Sveti Sava…

Ipak, uprkos nataloženim strahovima i predrasudama, deci se često daju imena po ovoj životinji, a savremena nauka je pokazala da vuk svoj loš glas i ne zaslužuje. Stvar je verovatno u tome što mi kao vrsta nismo spremni da delimo teritoriju sa drugim vrstama, pa u mnogim slučajevima ni sa svojom. Ako je Tomas Hobs u pravu da je čovek čoveku vuk, drugim vrstama se veoma loše piše. Sa druge strane, vučjeg najbližeg srodnika smo proglasili za najboljeg prijatelja. Umirujemo li to savest zbog učinjenih nepravdi?